Kurza ślepota (nyctalopia) – co to jest, jakie daje objawy i jak ją leczyć?

Wysoką jakość treści zapewnia LUX MED.

GLX bez bupa DIGITAL-RGB.jpg
14.03.2026

Kurza ślepota (znana także jako nyctalopia), czyli pogorszenie widzenia po zmroku, może znacząco utrudniać codzienne funkcjonowanie, szczególnie podczas prowadzenia samochodu, spacerów wieczorem czy poruszania się w słabo oświetlonych pomieszczeniach. Choć potoczna nazwa może sugerować konkretną chorobę, kurza ślepota to w rzeczywistości objaw innych zaburzeń: od niedoboru witaminy A po choroby siatkówki. W tym artykule wyjaśniamy, co to jest kurza ślepota, jakie daje objawy, co ją powoduje i czy można ją skutecznie leczyć.

kurza-slepota.jpg

Spis treści

Co to jest kurza ślepota (ślepota zmierzchowa)?
Kurza ślepota – objawy. Jak widzi osoba z nyctalopią?
Przyczyna kurzej ślepoty – niedobór witamin czy choroba?
Kurza ślepota a witamina A – jaka jest rola diety?
Diagnostyka – jak lekarz rozpoznaje kurzą ślepotę?
Leczenie kurzej ślepoty. Czy wzrok można naprawić?
Podsumowanie

Z tego artykułu dowiesz się:

  • co to jest kurza ślepota (nyctalopia) i na czym polega ślepota zmierzchowa,
  • jakie są objawy kurzej ślepoty i w jakich sytuacjach się ujawniają,
  • co powoduje kurzą ślepotę,
  • jaka jest rola diety i suplementacji w leczeniu ślepoty zmierzchowej,
  • jak wygląda diagnostyka i badania u okulisty,
  • czy i jak kurzą ślepotę można wyleczyć.

Co to jest kurza ślepota (ślepota zmierzchowa)?

Kurza ślepota, określana także jako ślepota zmierzchowa lub medycznie nyctalopia, to zaburzenie widzenia polegające na trudności z widzeniem w warunkach słabego oświetlenia. U osób dotkniętych tym problemem widzenie po zmroku jest znacznie gorsze niż u zdrowych osób, mimo tego, że zachowują prawidłową ostrość wzroku w ciągu dnia.

Za zdolność widzenia w różnych warunkach oświetleniowych odpowiadają komórki siatkówki oka: 

  • czopki: umożliwiają widzenie w warunkach dobrego oświetlenia dziennego. Odpowiadają za rozpoznawanie kolorów oraz widzenie szczegółów. Najwięcej czopków znajduje się w plamce żółtej, czyli w centralnej części siatkówki.
  • pręciki: są odpowiedzialne za widzenie w słabym świetle, np. po zmroku. Choć nie rozróżniają barw, pozwalają na orientację w ciemności i wykrywanie ruchu. Są rozmieszczone głównie w obwodowych częściach siatkówki.

W przypadku kurzej ślepoty dochodzi do upośledzenia działania pręcików, przez co oko nie jest w stanie prawidłowo zaadaptować się do ciemności. Objawia się to m.in. wydłużonym czasem adaptacji po wejściu do ciemnego pomieszczenia lub znacznym ograniczeniem widzenia nocnego.

Potoczna nazwa „kurza ślepota” nawiązuje do zachowania ptaków, w szczególności kur, które mają słaby wzrok po zmroku i przestają być aktywne wraz z nadejściem wieczora.

Choć nazwa może brzmieć nieco żartobliwie, problem nyctalopii bywa poważny i wymaga dokładnej diagnostyki okulistycznej.

Kurza ślepota – objawy. Jak widzi osoba z nyctalopią?

Objawy kurzej ślepoty pojawiają się przede wszystkim w sytuacjach, gdy oświetlenie jest słabe lub gwałtownie się zmienia. Osoba dotknięta tym zaburzeniem wzroku może widzieć prawidłowo w ciągu dnia, ale zauważa istotne trudności po zmroku lub w ciemnych pomieszczeniach.

Do najczęściej zgłaszanych problemów należą:

  • trudności z prowadzeniem samochodu nocą: światła nadjeżdżających pojazdów wyjątkowo silnie oślepiają, a obszar drogi pozostaje niedoświetlony i słabo widoczny.
  • wydłużony czas adaptacji wzroku po wejściu z jasnego miejsca do ciemnego: np. podczas wchodzenia do kina, piwnicy czy nocnej łazienki.
  • potykanie się o przeszkody w słabo oświetlonych wnętrzach lub na zewnątrz: np. o meble, progi czy nierówności terenu.
  • wrażenie zamglenia lub „czarnej plamy” przed oczami w ciemności, mimo braku innych wad wzroku.

Warto podkreślić, że objawy kurzej ślepoty nie oznaczają całkowitej ślepoty nocnej. Wzrok nie zanika całkowicie, lecz jego jakość znacząco się pogarsza. Obraz staje się mniej wyraźny, kontrastowy i trudniejszy do interpretacji, co może prowadzić do niepewności ruchów i zwiększonego ryzyka urazów po zmroku.

Przyczyna kurzej ślepoty – niedobór witamin czy choroba?

Kurza ślepota to objaw, który może wynikać z bardzo różnych mechanizmów — od niedoborów witamin, aż po choroby siatkówki czy rogówki. Żeby skutecznie pomóc pacjentowi, trzeba ustalić, skąd bierze się problem, bo sposób leczenia zależy bezpośrednio od jego źródła.

Niedobory witamin – najczęstsza przyczyna w krajach rozwijających się

Najczęstszą przyczyną kurzej ślepoty w skali globalnej jest niedobór witaminy A. Zjawisko to występuje przede wszystkim w krajach rozwijających się, gdzie dieta uboga jest w produkty odzwierzęce i warzywa bogate w β-karoten.

Jednak również w krajach rozwiniętych może dojść do niedoboru tej witaminy, szczególnie u osób:

  • z przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego (np. celiakia, choroby wątroby, choroba Leśniowskiego-Crohna),
  • z zespołami upośledzonego wchłaniania tłuszczów (np. mukowiscydoza),
  • stosujących skrajnie restrykcyjne diety.

Choroby oczu – przyczyny okulistyczne nyctalopii

W wielu przypadkach kurza ślepota jest objawem towarzyszącym różnym schorzeniom narządu wzroku, takim jak:

  • zaćma: mętnienie soczewki utrudnia widzenie zwłaszcza przy słabym oświetleniu,
  • jaskra: uszkodzenie nerwu wzrokowego może objawiać się m.in. pogorszeniem widzenia zmierzchowego,
  • zwyrodnienie barwnikowe siatkówki: choroba genetyczna prowadząca do postępującej utraty pręcików w siatkówce.

Niektóre schorzenia, choć same nie wywołują nyctalopii, mogą znacząco pogarszać jakość widzenia zmierzchowego i utrudniać adaptację wzroku do ciemności:

  • zespół suchego oka: brak odpowiedniego filmu łzowego wpływa na ostrość widzenia,
  • nieskorygowana wada wzroku, szczególnie krótkowzroczność: osoby z miopią często gorzej widzą w półmroku, zwłaszcza bez okularów.

Dokładna diagnostyka przyczyny kurzej ślepoty jest kluczowa. Leczenie będzie inne w przypadku niedoboru witaminy A, a inne w chorobach takich jak jaskra czy zaćma.

Kurza ślepota a witamina A – jaka jest rola diety?

Związek kurzej ślepoty z niedoborem witaminy A to temat, który nie bez powodu często pojawia się w kontekście widzenia nocnego. Witamina A (retinol) odgrywa ogromnie ważną rolę w funkcjonowaniu siatkówki oka,  szczególnie w pręcikach, które odpowiadają za widzenie w warunkach słabego oświetlenia.

Retinol jest niezbędny do syntezy rodopsyny – barwnika światłoczułego obecnego w pręcikach. To właśnie rodopsyna umożliwia wychwytywanie nawet minimalnych ilości światła i prawidłową adaptację wzroku do ciemności. Gdy organizm cierpi na niedobór witaminy A, produkcja rodopsyny zostaje zaburzona, co prowadzi do upośledzenia widzenia nocnego i rozwoju ślepoty zmierzchowej.

Długotrwały niedobór witaminy A może powodować:

  • rogowacenie spojówki i rogówki (tzw. kseroza),
  • rozwój zespołu suchego oka,
  • zwiększoną podatność na infekcje oczu,
  • a w skrajnych przypadkach nieodwracalne uszkodzenie siatkówki.

Dieta bogata w witaminę A odgrywa kluczową rolę w profilaktyce kurzej ślepoty. Do naturalnych źródeł tego składnika należą:

  • produkty zwierzęce zawierające retinol: wątróbka, tran, masło, jaja,
  • warzywa i owoce bogate w β-karoten (prowitaminę A): marchew, jarmuż, szpinak, dynia, bataty.

Warto pamiętać, że witamina A jest rozpuszczalna w tłuszczach, dlatego dla jej prawidłowego wchłaniania w diecie powinny znaleźć się także zdrowe tłuszcze (np. oleje roślinne).

Konsultacja Okulisty

Diagnostyka – jak lekarz rozpoznaje kurzą ślepotę?

Rozpoznanie kurzej ślepoty wymaga konsultacji z okulistą, który przeprowadza szczegółowy wywiad i badania okulistyczne, pozwalające określić przyczynę pogorszonego widzenia po zmroku. Podczas wizyty lekarz zapyta o występujące objawy, ich nasilenie oraz okoliczności, w których się pojawiają, np. trudności z prowadzeniem samochodu nocą czy długi czas adaptacji wzroku do ciemności.

W diagnostyce stosuje się specjalistyczne badania:

  • Badanie dna oka: pozwala ocenić stan siatkówki i nerwu wzrokowego. Umożliwia wykrycie zmian typowych dla niedoboru witaminy A (rogowacenie) lub chorób degeneracyjnych siatkówki.
  • Perymetria (badanie pola widzenia): służy do oceny, czy pole widzenia nie ulega zawężeniu. Jest szczególnie przydatna przy podejrzeniu chorób, takich jak retinitis pigmentosa lub jaskra.
  • Elektroretinografia (ERG): ocenia czynność elektryczną siatkówki, czyli reakcję fotoreceptorów (pręcików i czopków) na bodziec świetlny. ERG pozwala wykryć zaburzenia funkcji pręcików charakterystyczne dla nyctalopii pochodzenia genetycznego.

W razie potrzeby okulista może zlecić również dodatkowe badania laboratoryjne (np. poziom witaminy A) lub konsultacje z innymi specjalistami, jeśli podejrzewane są zaburzenia ogólnoustrojowe lub choroby metaboliczne.

Jeżeli zauważasz problemy z widzeniem po zmroku, warto jak najszybciej udać się do okulisty lub, w przypadku dzieci, do okulisty dziecięcego, zwłaszcza że niektóre poważne schorzenia, takie jak jaskra u dzieci, mogą początkowo objawiać się niespecyficznie, np. światłowstrętem czy zaburzeniami widzenia zmierzchowego.

Skonsultuj problemy z okulistą dziecięcym

Leczenie kurzej ślepoty. Czy wzrok można naprawić?

Leczenie nyctalopii zawsze zależy od przyczyny, która wywołuje zaburzenia widzenia po zmroku. W niektórych przypadkach poprawa może być szybka i pełna, w innych leczenie skupia się na spowolnieniu postępu choroby i poprawie jakości życia pacjenta.

Suplementacja witaminy A

Jeśli przyczyną kurzej ślepoty jest niedobór witaminy A, podstawą leczenia jest jej suplementacja oraz zmiana diety. Retinol można podawać doustnie, a w ciężkich przypadkach domięśniowo. Efekty leczenia są zazwyczaj bardzo dobre: widzenie nocne poprawia się już po kilku dniach lub tygodniach od uzupełnienia niedoboru.

Leczenie chorób podstawowych

W przypadkach, gdy nyctalopia jest objawem innych chorób oczu, konieczne jest leczenie przyczynowe:

  • operacja zaćmy: przywraca przejrzystość soczewki i znacząco poprawia jakość widzenia. W wielu przypadkach już samo usunięcie zaćmy pozwala zlikwidować objawy kurzej ślepoty.
  • leczenie jaskry: polega na obniżeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego i ochronie nerwu wzrokowego.
  • korekcja wad wzroku: dobranie odpowiednich okularów, zwłaszcza przy krótkowzroczności, może znacząco poprawić ostrość widzenia po zmroku.

Umów się na zabieg usunięcia zaćmy w CM Mavit

Choroby dziedziczne – leczenie objawowe i rehabilitacja wzroku

W przypadku genetycznych chorób siatkówki, takich jak zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, leczenie przyczynowe nie jest obecnie dostępne. Terapia skupia się na:

  • spowalnianiu postępu choroby (np. dieta bogata w antyoksydanty, unikanie ekspozycji na silne światło),
  • rehabilitacji wzroku: stosuje się m.in. specjalne filtry okularowe poprawiające kontrast, pomoce optyczne, a także trening orientacji przestrzennej.

Choć nie każdy przypadek kurzej ślepoty można całkowicie wyleczyć, odpowiednia diagnostyka i indywidualnie dobrana terapia pozwalają poprawić komfort życia pacjenta i ograniczyć ryzyko dalszego pogorszenia widzenia.

Podsumowanie

Kurza ślepota (nyctalopia) to objaw, który może wskazywać zarówno na niedobory żywieniowe, jak i poważne choroby oczu. Choć bywa bagatelizowana, utrudnienia w widzeniu po zmroku mogą znacząco obniżać komfort życia i stanowić sygnał ostrzegawczy, którego nie wolno ignorować. Wczesna diagnoza i odpowiednie leczenie pozwalają w wielu przypadkach odzyskać sprawność wzrokową lub spowolnić postęp choroby.

Zauważasz u siebie problemy z widzeniem po zmroku?
Nie zwlekaj – umów się na konsultację u okulisty w placówkach Lux Med, by ustalić przyczynę dolegliwości i zadbać o zdrowie swojego wzroku. 

Źródła
  1. Saari JC. Vitamin A metabolism in rod and cone visual cycles. Annu Rev Nutr. 2012;32:125–145.
  2. Stodolska-Nowak A., Siwiec-Prościńska J. Ślepota zmierzchowa. Okulistyka po Dyplomie. 2018; 4.
  3. American Academy of Ophthalmology. Night Vision. https://www.aao.org/eye-health/anatomy/night-vision. Dostęp: 18.01.2026
  4. Dryja TP. Retinitis Pigmentosa and Stationary Night Blindness. In: Valle DL, Antonarakis S, Ballabio A, Beaudet AL, Mitchell GA, eds. The Online Metabolic and Molecular Bases of Inherited Disease. McGraw Hill; 2019.

Zobacz także

Wszystkie artykuły i poradniki