Powiększ czcionkę:

Drukuj

Neurorehabilitacja

Neurorehabilitacja, jak sama nazwa wskazuje, zajmuje się rehabilitacją chorych z uszkodzeniem centralnego i obwodowego układu nerwowego. Największą grupę pacjentów wymagających tej specjalistycznej formy terapii stanowią pacjenci po udarze mózgu, urazach czaszkowo-mózgowych, ze stwardnieniem rozsianym i chorobą Parkinsona.


NeurorehabilitacjaChoroby neurologiczne, tj. udar czy uraz czaszkowo-mózgowy, przychodzą nieoczekiwanie i mogą dotknąć każdego z nas bez względu na wiek i płeć. Statystyki roczne występowania udaru mózgu w Polsce są bardzo wymowne: około 70 000 tyś osób, co można porównać z liczbą mieszkańców takich miast jak Tomaszów Mazowiecki czy Pabianice. Głównym celem dla pacjentów i ich rodzin w tym trudnym czasie jest jak najszybsze odzyskanie niezależności w codziennych czynnościach oraz przemieszczaniu się. Zrealizowania tego zadana jest niejednokrotnie bardzo skomplikowane i rozłożone w czasie co wymaga cierpliwości, systematyczności i zdyscyplinowania.

Dynamiczny rozwój rehabilitacji na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat zdecydował o powstaniu szeregu współczesnych koncepcji i metod stosowanych w terapii z pacjentem, dzięki czemu stała się ona jeszcze bardziej skuteczna. Dzięki temu możemy odpowiedzieć na pytania o pochodzenie problemów towarzyszących pacjentom z chorobami neurologicznymi, takich jak zespół odpychania czy zespół zaniedbywania połowiczego. Możliwe stało się również określenie strategii podejmowanych w celu ich rozwiązania. Przełomowym momentem było odkrycie ponad pół wieku temu zjawiska plastyczności mózgu czyli jego zdolności do pobudzania nieaktywnych neuronów i tworzenia nowych połączeń synaptycznych w wyniku odpowiedniej stymulacji. Ta wyjątkowa zdolność mózgu do regeneracji i odzyskiwania utraconych funkcji stwarza nieocenioną szansę dla ogromnej liczby pacjentów na poprawę swojego funkcjonowania oraz na niezależność od osób trzecich.

Aby mogło dojść do wykorzystania istniejącego w mózgu potencjału regeneracyjnego, muszą jednak zostać spełnione odpowiednie warunki, tj. intensywność terapii, czas jaki upłynął od zachorowania, odpowiednio dobrany poziom aktywności oraz wykorzystanie w terapii odpowiednich metod i koncepcji reedukacji nerwowo-mięśniowej.

Kolejnym warunkiem zapewnienia możliwie najszybszego tempa zmian plastycznych mózgu jest czas od zachorowania. Początkowy okres choroby (czyli pierwsze 6 miesięcy do 1 roku) stanowi największy potencjał naprawczy mózgu i zdecydowanie rekomendowane jest zmaksymalizowanie wysiłku pacjenta właśnie w tym czasie. Należy jednak podkreślić, że proces plastyczności nie podlega z czasem zahamowaniu. Pozwala to optymistycznie patrzeć w przyszłość chorym będącym nawet kilka czy kilkanaście lat od zachorowania. Zmianie ulega jedynie tempo i stopień wymaganej intensywności stymulacji, aby ten proces aktywować. Dodatkową zaletą podejmowania wczesnych i intensywnych działań w procesie neurorehabilitacji jest zminimalizowanie potencjalnych problemów wpływających na tempo poprawy sprawności pacjentów. Mają one charakter hamujący lub spowalniający a do najczęstszych należą: niekontrolowany wzrost napięcia mięśniowego o typie spastyczności, patologiczne wzorce ruchowe i strategie kompensacyjne oraz charakterystyczne tylko dla tej grupy pacjentów zespoły, tj. odpychania czy zaniedbywania.

Powiązane kategorie


Dodatkowe akcje


W naszym serwisie wykorzystujemy pliki Cookies. Są one zapisywane na dysku urządzenia końcowego użytkownika w celach statystycznych oraz ułatwienia korzystania z serwisu. Ustawienia te zawsze można zmienić. Szczegółowe informacje o plikach Cookies znajdują się w Polityce Prywatności