Przepuklina samoistnie nie znika

Przepukliną jest uwypuklenie i nieprawidłowe przemieszczenie się narządów jamy brzusznej przez otwór w powłokach.
Miejscami obniżonej oporności, w których szczególnie często powstają przepukliny, są: pachwina, pępek, linia pośrodkowa ciała lub blizny po przebytych operacjach.
Objawy przepukliny są zróżnicowane. Od niewielkiego uwypuklenia aż po szpecące, powodujące dyskomfort lub ból trwałe obrzmienie danej okolicy.
Najpoważniejszym zagrożeniem jest uwięźnięcie, czyli uwięzienie w worku przepukliny jelit. Jego skutki mogą być katastrofalne już nawet po kilku godzinach. Uwięźnięte jelito z zaciśniętą szypułą naczyniową może ulec zgorzeli, a przez jego martwą ścianę zakażona zawartość może rozlać się w jamie brzusznej powodując zapalenie otrzewnej.
Najczęściej występują przepukliny pachwinowe. Spotyka się je u 10% mężczyzn, rzadziej u kobiet.

Zasady leczenia
Tradycyjne metody operacyjne polegały na zszyciu otworu w ścianie brzucha, co przeważnie sprowadzało się do zbliżenia szwami oddalonych od siebie brzegów otworu pod napięciem. Organizm ludzki nie toleruje jednak zbyt forsownego zbliżania tkanek, dlatego nierzadko w tych miejscach, zbyt mocno zawiązane szwy stopniowo przecinały tkanki i powstawał nowy ubytek. Innym powikłaniem bywał ból, spowodowany uciskiem na nerwy przez szwy. Jeszcze do niedawna obserwowano znaczny odsetek niepowodzeń leczenia operacyjnego. Przeważnie były to nawroty, czyli ponowne pojawienie się przepukliny w miejscu operowanym. W niektórych badaniach stwierdzano je nawet u ponad 20% osób operowanych metodami tradycyjnymi.
Od dawna poszukiwano alternatywy dla metod napięciowych, próbując wypełnić lub wzmocnić otwór materiałem zastępczym. W latach 80-tych ugruntowała się koncepcja plastyki przepuklin przy użyciu siatek z tworzywa sztucznego. Zaniechano przy tym prób zamykania otworu przez zbliżenie pod napięciem jego brzegów, natomiast zaczęto umieszczać siatki rozpostarte pod lub ponad ubytkiem. Opisano wiele odmian tych operacji. Te, które upowszechniły się w świecie, spełniają kryteria operacji beznapięciowych, a ich największe zalety to znikomy ból pooperacyjny, krótka rekonwalescencja z szybkim powrotem do pracy oraz niewielki odsetek nawrotów. Przepukliny można również operować laparoskopowo, jakkolwiek w odniesieniu do przepuklin pachwinowych nie udowodniono wyższości laparoskopii nad metodami „otwartymi".
Podczas zabiegu można zastosować znieczulenie miejscowe, lędźwiowe lub narkozę ogólną. Najczęściej stosuje się dwie pierwsze metody.


Nowoczesne metody beznapięciowe umożliwiają bardzo wczesne „uruchomienie chorego" i powrót do normalnego życia. W zależności od metody znieczulenia, Pacjenci rozpoczynają chodzenie zaraz po operacji lub po upływie kilku lub kilkunastu godzin. Wtedy też przeważnie wypisywani są do domu.

Czas rekonwalescencji jest indywidualny. Zależy od stopnia tolerancji na przeważnie niewielki ból oraz dyskomfort, jaki sprawia rana pooperacyjna. Szwy usuwa się w 7-8 dobie.
Powrót do normalnej pracy, nie wymagającej dużego wysiłku fizycznego, zależy od motywacji chorego, i u większości jest możliwy po upływie 7-14 dni. To samo dotyczy aktywności seksualnej.
Samochód można prowadzić po 3-7 dniach.
Umiarkowane ćwiczenia fizyczne i średnio-ciężka praca są bezpieczne po 2-4 tygodniach, sport wyczynowy i praca związana z dźwiganiem większych ciężarów po 4-6 miesiącach.

Lek. med.
Andrzej Opertowski,
specjalista chirurg,
Szpital Grupa LUX MED